Rozdział 3

Cześć!

No to mamy już 3 rozdział naszego opowiadania.

Przez przerwę świąteczną będę mieć trochę więcej czasu

i może dodam coś więcej.

Ten rozdział jest dość krótki

i jest tylko jednym ze wstępów do kolejnego.

Jestem średnio z niego zadowolona, ale sami oceńcie.

 

~ Patrycja 

<z punktu widzenia przyjaciół Hermiony>

 

***

 

   Ron od wczorajszych wydarzeń przed domem Hermiony nie mógł znaleźć sobie miejsca. Cały czas myśłał co zrobił źle i co tak dokładnie się stało. Za wszelką cenę chciał się dowiedzieć, co Malfoy robił u dziewczyny, którą od tak bardzo dawna kochał. Zawsze był o nią zazdrosny. Denerwował się jak rozmawiała z nieznanym mu chłopakiem, a gdy zobaczył tą blond fretkę u jej boku, wszystko w nim zawrzało jeszcze bardziej niż ostatnimi czasy. Rudy chłopak nie mógł wytrzymać walki myśli w jego głowie, musiał z kimś pogadać. Najlepszą opcją było wyciągnięcie na miasto swojego najlepszego przyjaciela. Bez wahania wyciągnął telefon z kieszeni i wybrał odpowiedni numer.

 

- Halo? - odezwał się głos w słuchawce.

- Cześć stary.. tu Ron. Możemy się spotkać? Muszę z Tobą jak najszybciej porozmawiać.

 

- A stało się coś..? - zapytał dość niepewnie przyjaciel.

 

- Wszystko Ci opowiem tylko musimy się spotkać.

 

- No dobra.. Co powiesz na Trzy Miotły?

 

- Ok. Widzimy się za godzinę.

 

- Spk. Do zobaczenia i trzymaj się stary.

 

- Nom. Cześć.. - powiedział już trochę spokojniejszym tonem, odłożył telefon.

 

Opadł z ulgą na kanapę. Będzie wreszcie mógł dać upust wszystkim drażniącym go emocjom. Myślał jeszcze chwilę o wszystkim i o niczym,

po tym udał się do kuchni zjeść coś przed wyjściem, a następnie wziął krótki prysznic. Gdy był już gotowy, teleportował się w miejsce spotkania, gdzie czekał na Harry'ego. Po jakiś 10 minutach ujrzał go wchodzącego do Pubu i kierującego się w jego stronę.

 

- Hej.. Sory za spóźnienie. Zagadałem się z Ginny.

 

- Nie na sprawy. Czekaj, pójdę po Ognistą. - powiedział po czym wstał od stołu.

 

Po chwili był już z powrotem z butelką whisky i dwoma szklankami. Usiadł na swoim miejscu i rozlał alkohol do obu naczyń.

 

- No to teraz o co chodzi? O czym chciałeś pogadać? - powiedział już nieco zniecierpliwiony Harry.

 

Rudzielec wypił na raz zawartość swojej szklanki i zaczął opowiadać.

 

- Byłem wczoraj u Hermiony. Chciałem zrobić jej niespodziankę, no wiesz. Nie zgadniesz kto do niej przyszedł jak rozmawiałem z nią na ganku.. Malfoy! Draco Malfoy!

 

- Żartujesz?!

 

- A wyglądam na takiego?! - wrzasnął zirytowany Ron.

 

- Co on u niej robił? - zapytał lekko zmieszany.

 

- Z tego, co zrozumiałem to byli umówieni.

 

Wybraniec aż zachłysnął się Ognistą.

 

- Że co?! Nieee.. To nie możliwe!

 

- No widzisz, a jednak! A najciekawsze, że ten dupek najpierw złamał mi nos, a potem Hermiona kazała mi się wynosić.

 

- Jak to? Tak po prostu?

 

Rudy zmieszał się nieco.. Wiedział, że źle zrobił nazywając Gryfonkę szlamą, ale nie panował wtedy nad sobą, nie mógł poradzić sobie z emocjami.

 

- Yyyy.. no nie zupełnie.. bo widzisz jaa.. ee.. noo..

 

- Wysłów się wreszcie! - wrzasnął Wybraniec.

 

- Nazwałem ją naiwną szlamą. - powiedział wreszcie speszony przyjaciel.

 

Poczerwieniał i spuścił głowę. Harry spojrzał na przyjaciela z szeroko otwartymi oczami. Jak on mógł ją tak nazwać? Przecież doskonale wiedział, że to jej słaby punkt. Sprawił jej dużą przykrość.

 

- No ja się wcale nie dziwie, że kazała Ci się wynieść. Też bym tak zrobił, bez zastanowienia. Co Ci w ogóle do tego pustego łba strzeliło?! Wiesz jak musiało być jej przykro. Pewnie płakała potem przez całą noc.

 

Wybraniec był bardzo zły na przyjaciela. Chłopak kochał Hermionę jak własną siostrę i nie mógł pozwolić, a nawet znieść myśli, że ktoś mógłby ją zranić. Rudy wpatrywał się w swoją szklankę z pustym wzrokiem. Było mu wstyd. Wiedział, że Harry ma rację. Gdy Chłopiec, Który Przeżył ochłonął trochę, ponownie zwrócił się do Rona.

 

- Z jakiej okazji Malfoy złamał Ci nos?

 

- Jak właśnie tak nazwałem Hermionę. Uderzył mnie, a kiedy zbierałem się z betonu i miałem zamiar mu oddać to ona kazała mi się wynosić.

 

Zielonooki w ciszy i spokoju analizował każde usłyszane słowo. Nie mógł wyobrazić sobie Malfoy'a stojącego w obronie Gryfonki nie czystej krwi. Przez te wszystkie lata poniżał ją, a teraz nagle stawał w jej obronie? Nie.. to było bardzo dziwne. Z rozmyśleń wyrwał go głos przyjaciela.

 

- Stary.. powiedz coś.

 

- Masz ją przeprosić. - powiedział rozkazującym tonem.

 

- Ja?! Po tym jak mnie potraktowała?! To ona powinna mnie przepraszać!

 

- O czym Ty mówisz?! To ty zrobiłeś jej niespodziewaną wizytę, naskoczyłeś, zamiast spokojnie porozmawiać, a na dodatek wyzwałeś ją i obraziłeś. Czy ty naprawdę sądzisz, że ona tu zawiniła?!

 

- Ale, ale.. Co ona niby robiła po nocach z tym dupkiem, hmm..?

 

- Nie wiem i to nie jest twoje sprawa.. ale.. ale możemy się tego dowiedzieć. Mam pomysł! Pójdziemy do niej i pogadamy. Jeden warunek: Masz ją przeprosić! I nie przyjmuję sprzeciwów. - powiedział surowo.

 

- No dobrze, dobrze .. przeproszę ją.

Reszta popołudnia minęła in raczej spokojnie. Rozmawiali, pili, aż w końcu po 2 godzinach rozeszli się do domów.

 

Harry teleportował się przed swój dom przy Grimmauld Place 12. Od niedawna mieszkał w nim razem z Ginny. Po gruntownym remoncie, i całkowitym wyrażeniu swojego artystycznego gustu Gin, okazał się całkiem przytulny. Otworzył drzwi głośno wołając.

 

- Ginny, wróciłem!

 

- Jestem w kuchni! Rozbierz się, umyj ręce i chodź, zaraz podam obiad!

 

Mężczyzna posłusznie wykonał wszystkie polecenia i skierował się do kuchni, gdzie dziewczyna kroiła warzywa do sałatki. Podszedł do niej. Jedną ręką objął w pasie, a drugą odgarnął jej długie włosy z szyi i lekko pocałował.

 

- Witaj kochanie.

 

- Gdzie byłeś?

 

- Spotkałem się z Twoim bratem. Chiał pilnie porozmawiać.

 

- Coś się stało?

 

- W sumie to tak.. opowiem Ci po obiedzie.

 

Przenieśli jedzenie na stół i w milczeniu zjedli posiłek. Ginny poszła do salonu, rozsiadając się na kanapie, a jej chłopak wrócił do kuchni po butelkę wina i kieliszki. Po chwili wrócił, usiadł obok niej, rozlał wino i z powagą opowiedział jej o wszystkim.

 

- Hmm.. to dziwne, nigdy bym nie powiedziała, że Miona mogłaby się spotykać z Malfoy'em, ale to ani trochę nie usprawiedliwia Rona. Ja już mu nagadam, jak go tylko spotkam, co za idiota!

 

- Spokojnie kotku.. mamy się z nią spotkać, a on obiecał, że ją przeprosi.

 

- W takim razie dobrze.. Muszę się z nią koniecznie jutro zobaczyć. Jestem bardzo ciekawa, co to za akcja z tą fretką.

 

- O! To świetny pomysł! Tobie na pewno wszystko powie.

 

- Na to nie licz kochanie. Jak będzie chciała to Wam też powie.

 

- Nieee.. nie możesz mi tego zrobić! Przecież.. - urwał, bo dziewczyna przerwała mu pocałunkiem.

 

- Jesteś niemożliwa.

 

- Wiem. Za to mnie kochasz..

 

Tym razem to on ją pocałował. Cały wieczór minął im w bardzo przyjemnej atmosferze.

 

***